අපි දකින සමහරක් අපි නිර්වචනය කරනවා.......තවත්වෙලාවකට කාලයක් දැකලා යමක් නිර්වචනය කරනවා......මෙය   කොහොම නිර්වචනය කරන්නද..................

1976 නොවැම්බර් 12වනදා  ශිෂ්‍ය ව්‍යාපරයට තවත් එක් සටහනක් එකතු විය.ඒ රෝහණ විරසුරිය ශිෂ්‍යයාගේ ඝාතනයත් සමගය..එතැන්පටන්1988 මැයි 8 නිමල් බාලසුරිය ත්,1988 ඔක් 22 පද්මසිරි තිමාවිතානත්,1989 ජුලි 18 ආනන්ද ඉඩමේගමද,1989 සැප් 21 වෙනුර එදිරිසිංහත්,1989 නොවැ 3 සරත් කොල්ලුරේද 1989 දෙසැ 10ගැමුණු යසස් ද,1989 රන්ජිතම් ගුණරත්නම්, 1990 දී මොහොමඩ් නිෂ්මි ද,1990 ජනවාරි 17 ශාන්ත බණ්ඩාරත්,1990 මාර්තු 6 උපාලි ජයවීරත් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට අහිමි කළේ කවුද යන වග ඒ ඒ කාලවකවානු වල  පාලකයන් හොදාකාරවම දනී.......ඒ අතීතය මර්දනයේ මුලාරම්භ කාලයයි......මෑතකදී මතකයට නැගෙන සිදුවීම යළි යළිත් මතක් කර දීමට උත්සහා ගන්නේ තවමත් ඊට වගකිවයුත්තන් නිදැල්ලේ හැසිරෙන නිසාවෙනි......2012 සැප්තැම්බර් මාසය අහිංසක ජීවිත දෙකක් එකවරම බ්ලිගත්තේ කිසිදු සාක්ෂියක් සටහන් නොකර යැයි උදම් අනමින් වන්නට ඇත...එහෙත් ඝාතනය සිදුකළ ස්ථානයේ ඉස්සරහට පසුපසට ඇදී ගිය ටයර් සලකුණු සාක්ෂි වල මුලාරම්භය විය.....අදත් පොලිස් පොතේ ලියැවුණු කතාවකට යළි පණ දීමට නම් එය මතක් කළ යුතුමය....ඒ ජානක සහ සිසිතයි....නැතිනම් අපේ භාෂාවෙන් මාතලං සහ ටොක්කායි....එදා පාන්දර යාමයේ ඔවුන් පැද වූ බයිසිකලය අට කරවමින් මුහුණු නිරැවත් කරවමින් ලේ හලා සදහටම නිහඩ කරවුයේ ඔවුන් දෙපළවය.....ඒ ශිෂ්‍ය අයිතීන් වලට මෙන්ම ආචාර්යවරැන්ගේ අයිතීන් වලටද හඩ නැගීමේ ඵලයක් ලෙසටය......දුෂ්කර ජීවිතයකට ආයුබොවන් කියන්නට සරසවිය තෝරා ගත් මාතලං අවසානයේ සරසවියේ දුක්විදින ශිෂ්‍යයන්ගේ වේදනාව තමන් සතු කරගත්තේය...පළමු වසරේම පාලකයන්ගේ නොමනා කියාවන් හදුනාගත් සිසිතද ඊට සහය දැක්වූයේ දැඩි ලෙංගතුකමිනි.....එකී සහොදරයන් මෙලෙස අමානුෂික ලෙස ඝාතනය කිරීම යුක්තිසහගත ද නැත්ද යන්න නීතිය හමුවට ගෙන ආ විට තවමත් නීතියට එය හරිහැටි තෝරාබේරා ගැනීමට නොහැකි වී ඇත....ඒ අපේ නිතියේ ස්වාභාවයයි.පාලක පාට් වලින් නීතියද හෙම්බත් වී ඇත...ලයිට් කණුවක බයිසිලයක් වැදීමෙන් දෙදෙනාගේම මුහුණු කුඩුපට්ටම් වී යන්නේ නැත..එහෙත් එය සිදුවිය..සිදුවුවාට වඩා උවමනාවෙන් සිදුකලාය..ශිෂ්‍යයා පාරට බැස්ස විට ඔහුට වරෙන්තුය..මාර්ග දෙපස අවහිර වීම මත චෝදනා එල්ල විය..මැයි පෙලපාලි,පාද යාතා වලට එසේ වන්නේ නැත..මොකද ඔවුන් ගමන් කරන්නේ අහසේය....දෙපා රිදෙනතුරැ ඇවිද ඉල්ලීම් ඉල්ලා කෑ ගැසූ අයෙක්ගෙන් දෙපා රත් වීමේ වේදනාව කොතරම්දැයි අසා දැනගත හැකිය..එහෙත් ලෝකෙට පේන්න පයින් ඇවිද බාගයක් වාහන වල ඉදගෙන ආ අයෙක්ට එය එතරම් පැහැදිලිව විස්තර කළ නොහැක....තම දරැවකු හිරේ ලගින විට දෙමාපියන්ට  පපුව කකියයි..එසේ නම් කුරිරැ ලෙස මරා දැමුවිට එය කෙසේ වේවිද?දෙමාපියන් අප්පච්චිලා දරැවන් මරා දමන්නේ නැත...එසේ නම් ඒ අහිංසකයන් මැරැවේ කවුරැන්ද?වේලක්කාරයන් ලවා ඔවුන් මරා දැමුවේය....එහෙත් වේලක්කාරයන්ට කොන්තාත් ලබාදුන්නෝ තවමත් හීනියට හිනාවෙමින් අතවනාගෙන යයි...තමන්ගේ දරවන්ට නීතිය ඉදිරියේවත් සාධාරණයක් බලාපොරොත්තුවන ඒ අහිංසක දෙමාපියන් කාව විශ්වාස කරන්නද.....මරාදැමු ජීවිත වලට සාධාරණයක් ඉෂ්ට කිරීමට ඔවුන් වලෙන් ගොඩට ආ යුතුය...එසේ වුවහොත් මලසිරැරද අතුරැදහන් විය හැකිය...ඒ අපේ නීතියේ රැකවරණයේ හැටිය..........යලිත් මතක්කරදෙමි....තවමත් සාධරණයක් ඉෂ්ට නොවු ඔවුන්ට සාධාරණයක් ඉෂ්ට කරදෙන ලෙස...ඒ කාගෙවත් පදයට නටන වේලක්කාරයන් නොවී හෝ මුදල් තනතුරැ වලට කෑදර වී හෝ නොවේ.....අහිංසක දෙමව්පියන්ගේ එකම පැතුම තම වීරයන්ට සාධාරණයක් පමණි..............

සැ.යු..මෙය අන්තරයට හෝ පවතින කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයකට හෝ දේශපාලකයෙකුට හෝ මුදල් ගෙවා හෝ කඩේ යාමක් නොවේ............

සදගිරි........................